Miejsca koncertowe

Home »  Miejsca koncertowe

Rynek StaromiejskiRynek Staromiejski

Rynek Główny w Toruniu, zwany Rynkiem Staromiejskim został wytyczony w XIII wieku. Znajduje się na nim wiele zabytkowych i bogatych architektonicznie obiektów. Od wieków pełnił on głównie funkcję placu targowego. Był również miejscem straceń i kar wymierzanych przy znajdującym się na placu pręgierzu.


Dwór ArtusaDwór Artusa

Zbudowany w stylu gotyckim w końcu XIV w. i kilkakrotnie modernizowany, był siedzibą kupieckich bractw zrzeszających najzamożniejszych mieszczan w Toruniu. W obszernych i bogato zdobionych wnętrzach dawnego Dworu Artusa w 1466 roku podpisano drugi pokój toruński, który zatwierdził przyłączenie Torunia do Polski. Tu również zbierały się ogólnopolskie i prowincjonalne sejmy.

W XVIII wieku wspaniale udekorowany, ale i niszczejący już Dwór Artusa pełnił przez pewien czas funkcję ewangelickiej świątyni i prawosławnej cerkwi. Zły stan zachowania budynku spowodował w końcu jego rozbiórkę. Na miejscu poprzedniego zbudowano kolejny, mniej okazały dom, w którym działał miejski teatr. Dopiero po jego wyburzeniu wzniesiono w tym samym miejscu zachowany do dzisiaj Dwór Artusa, który otwarto w 1891 roku.

Bogato dekorowane wnętrza są od lat miejscem organizowania najważniejszych uroczystości w życiu miasta, imprez kulturalnych, wystaw i koncertów Toruńskiej Orkiestry Symfonicznej.

Autor: dr Michał Targowski, dla portalu www.torun.pl


Kościół Św. SzczepanaKościół_św._Szczepana_w_Toruniu

Zbudowany został w latach 1902-1904 na terenie zasypanej fosy miejskiej przy obecnych Wałach gen. Sikorskiego w stylu neogotyckim według projektu architekta Richarda Gansa z Berlina dla zboru ewangelicko-reformowanego założonego w 1676 r. Kamień węgielny położono 18 czerwca 1903, poświęcenie nastąpiło 18 lutego 1904 r. Znaczne zasługi dla jego wybudowania położył ówczesny pastor parafii Paul Arndt (duchowny ewangelicko-reformowany), działający wraz z kolegium kościelnym, w skład którego wchodził mi. in. przemysłowiec August Born. Kościół ma długość 25 m, szerokość 11,5 m, wieża ma wysokość 49,5 m. Jest budowlą dwunawową, z płytkim prezbiterium zwróconym na zachód i z wieżą w narożniku płn.wsch.

Neogotycki ołtarz przeniesiono po II wojnie światowej z opuszczonego kościoła ewangelickiego w Nowej Wsi nad Wisłą (wykonany w Warszawie w 1904 r., został ufundowany przez baronową Wandę Ike z Duninowa). Dzwony pochodzą ze zburzonego kościoła ewangelickiego na Podgórzu. W 1946 r. odsłonięto tablicę pamiątkową ku czci duchownych związanych z tutejszą parafią, zamordowanych przez hitlerowców w latach II wojny światowej, a w 2002 r. tablicę ku czci wieloletniego proboszcza, ks. seniora Ryszarda Trenklera.


Katedra śś. Janów

Gotycka katedra pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty swoją formę uzyskała w wyniku wieloetapowej budowy, którą po blisko 200 latach przerwano na przełomie XV i XVI w. Już w średniowieczu był to najważniejszy z toruńskich kościołów, pełniący funkcję staromiejskiej fary, w której skupiało się religijne życie mieszkańców miasta.

W połowie XVI wieku świątynia na krótko przejęta została przez luteran, później przez kilkanaście lat odbywały się tu jednocześnie nabożeństwa katolickie i protestanckie. Od końca XVI wieku do drugiej połowy XVIII stulecia kościół posiadali księża jezuici. W 1992 roku świątynia została podniesiona do rangi katedry – centralnego kościoła diecezji toruńskiej, powołanej przez papieża Jana Pawła II.

Przestronne wnętrze kościoła wypełnione jest cennymi dziełami sztuki. W prezbiterium, które wzniesione zostało już w I poł. XIV wieku, zachowały się pochodzące z tego samego stulecia gotyckie malowidła ukazujące patronów świątyni – św. Jana Chrzciciela i Ewangelistę, a także monumentalny, wielowątkowy średniowieczny obraz przedstawiający Sąd Ostateczny. W okresie średniowiecza powstał również ołtarz główny św. Wolfganga, a także fragmenty barwnych witraży i strzeliste sklepienia. W trzech nawach kościoła znajduje się kilkanaście renesansowych i barokowych ołtarzy oraz wiele epitafiów toruńskich mieszczan i okolicznej szlachty. Największym zainteresowaniem cieszy się jednak kaplica z chrzcielnicą, przy której w 1473 roku ochrzczono Mikołaja Kopernika. Około stu lat później zawieszono tu zachowane do dziś renesansowe epitafium z portretem astronoma. W czasach napoleońskich w kaplicy umieszczono też najstarsze, ale niezbyt udane, popiersie Kopernika, wyrzeźbione w 1766 roku. Za nim na ścianie znajduje się rysunek wskazujący, że w tym właśnie miejscu pochowano serce króla Jana Olbrachta, zmarłego w Toruniu w 1501 roku.

Wielkim skarbem toruńskiej katedry jest również potężny dzwon Tuba Dei – Trąba Boża, ważący ponad 7 tysięcy kilogramów. Kiedy w 1500 roku odlano go i zawieszono w kościelnej wieży, był największym dzwonem w tej części Europy. Według legendy jego powstanie wiązało się z obawami mieszkańców Torunia przed nadchodzącym końcem świata – wielki dzwon miał przebłagać Boga i odsunąć w czasie zbliżającą się apokalipsę. Dźwięk Trąby Bożej przez stulecia towarzyszył najważniejszym wydarzeniom w dziejach miasta. Nic zatem dziwnego, że w XVIII wieku rada miejska wyłożyła olbrzymią sumę kilkunastu tysięcy talarów, by uchronić dzwon przed wywiezieniem go za morze przez stacjonujące w Toruniu wojska szwedzkie. Dziś Tuba Dei używany jest tylko kilka razy w roku, a wibracje wywoływane przez jego niski ton są dużym zagrożeniem dla konstrukcji kościelnej wieży. Wchodząc na jej górną kondygnację z pięknym widokiem na toruńską starówkę można po drodze zobaczyć dzwon i dotknąć jego serca. To podobno najlepszy sposób na spełnienie przynajmniej jednego skrytego marzenia.

Autor: dr Michał Targowski, dla portalu www.torun.pl


Kościół św. KatarzynyKościół_św._Katarzyny_w_Toruniu44

Zbudowany pośrodku placu św. Katarzyny, będącego centralnym miejscem planowanej dzielnicy Wilhelmstadt w latach 1894-1897 wg projektu architekta Schönhalsa (z Departamentu Budownictwa Ministerstwa Wojny w Berlinie). Wezwanie świątyni wiąże się kaplicą św. Katarzyny z XVII w. (rozebraną w 1814 r.), która stała w pobliżu. Jest to neogotycki, jednonawowy kościół z transeptem, o sklepieniu gwiaździstym. Początkowo ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki, do 1920 był kościołem garnizonowym Armii Pruskiej, a następnie Wojska Polskiego. Posiada najwyższą w Toruniu wieżę o wysokości 86 m. Liczył 1600 miejsc siedzących. W kościele znajdują się 35-głosowe organy z czasów budowy, a także rzeźby wykonane przez artystę Ignacego Zelka w latach 1924 i 1930 (nowy ołtarz główny). Ten sam rzeźbiarz jest autorem ołtarza polowego umieszczonego od zewnątrz od strony północnej. Wystrój malarski (w miejsce starszego) wykonał Kazimierz Mitera 1929. W ostatnich latach odbyły się prace remontowo-konserwatorskie, w wyniku których wyremontowany został dach świątyni, wieża, cztery tarcze zegarowe, a także elewacja południowa.


Centrum Kulturalno-Kongresowe Jordankijordanki131215

Wielofunkcyjna sala koncertowo-kongresowa znajdująca się w otulinie Zespołu Staromiejskiego na Jordankach w Toruniu. Oficjalne otwarcie obiektu nastąpiło 12 grudnia 2015 roku. W 2008 roku, spośród 22 projektów zgłoszonych do międzynarodowego konkursu na Salę Koncertową w Toruniu, wybrano koncepcję autorstwa hiszpańskiego architekta Fernando Menisa. Koncepcja ta uzyskała uznanie na forum ogólnopolskim i międzynarodowym. Projekt sali na Jordankach otrzymał w 2010 roku nagrodę na Festiwalu Architektury Światowej (WAF) w Barcelonie jako najlepszy kulturalny obiekt przyszłości. Architektura budynku stanowi harmonijną fuzję współczesnych trendów z historycznym dziedzictwem Torunia. Ceglane wnętrze nawiązuje do gotyckiej architektury Starego Miasta, zaś jasny, niemalże biały beton pokrywa fasadę budynku, który jest wtopiony w otaczającą go zieleń.