Bilety
Kasa czynna czw-sob 13:00-19:00 oraz godzinę przed każdym koncertem. Zachęcamy do zakupu biletów online.

Miejsca Koncertowe

 

 

 

 

 

Ratusz Staromiejski

Budynek najważniejszego niegdyś miejsca w mieście to jeden z najokazalszych gotyckich obiektów wielkomiejskich w Europie. Jego obecna forma stanowi rezultat wielowiekowych przekształceń architektonicznych. Powstał w końcu XIV wieku w okresie szczytowego rozwoju miasta. Ewenementem była również jego funkcjonalność – łączył w sobie zarówno funkcje handlowe, administracyjne i sądownicze. Dziś obiekt należy do Muzeum Okręgowego i gromadzi w swoich wnętrzach zbiory sztuki gotyckiej, rzemiosła artystycznego, poczet królów polskich, galerię malarstwa polskiego, toruńskie monety oraz niezwykle cenny skarb ze Skrwilna i Nieszawy.


Sala Mieszczańska

Sala Mieszczańska przyjęła swoją nazwę od znajdującej się tu kolekcji portretów oraz tarcz herbowych toruńskich mieszczan. Była najważniejszą miejską salą i gościła niejednokrotnie władze królewskie, posłów oraz inne ważne osobistości. To tu odbywały się również sejmiki pruskie oraz aż trzykrotnie sejmy polskie. W tej Sali przekazano Polakom władzę w 1920 roku. Dziś nadal pełni funkcję reprezentacyjnej sali, w której odbywają się spotkania, konferencje i koncerty.


Dwór Artusa

Obecny budynek Dworu Artusa, jeden z najbardziej reprezentatywnych gmachów toruńskiego Starego Miasta, został wzniesiony w latach 1889-1891 przez Rudolfa Schmidta na miejscu aż trzech innych budynków. Pierwotny Dwór Artusa z 1386 roku od początku był centralnym punktem życia towarzyskiego najbogatszych mieszczan. To tutaj podpisano II pokój toruński. Pierwotny budynek rozebrany w 1802 roku z powodu złego stanu technicznego został zastąpiony w 1829 roku nowym, dwupiętrowym gmachem przeznaczonym na scenę teatralną. Mieściła się tutaj również część Uniwersytetu Mikołaja Kopernika oraz Klub Studencki Od Nowa. Dziś budynek nadal pełni istotną funkcję w życiu kulturalnym i towarzyskim miasta. Obecnie jest siedzibą Centrum Kultury Dwór Artusa.


Centrum Kulturalno-Kongresowe „Jordanki”

Najnowsza w Toruniu, wielofunkcyjna sala koncertowo-kongresowa, powstała w latach 2013-2015. Oficjalnie otworzona 12 grudnia 2015 roku, stała się nową siedzibą Toruńskiej Orkiestry Symfonicznej. W 2008 roku, spośród 22 projektów zgłoszonych do międzynarodowego konkursu na Salę Koncertową w Toruniu, wybrano koncepcję autorstwa hiszpańskiego architekta Fernando Menisa – założyciela pracowni „MenisArquitectos S.L.P.”.  Centrum Kulturalno-Kongresowe składa się z czterech modułów zawierających Salę Koncertową na 882 miejsca, Salę Kameralną na 287 miejsc, sale konferencyjne, kawiarnię, biura oraz dwukondygnacyjny parking podziemny na 185 miejsc.


Bazylika katedralna św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty

W okresie średniowiecza miejsce wyboru władz miasta i pochówku patrycjatu. Miejsce najważniejszych uroczystości miejskich, w tym związanych z wizytami królów polskich w Toruniu. Do schyłku XX w. tradycyjnie określana była jako kościół Świętego Jana, od 1935 roku ma tytuł bazyliki mniejszej, od 1992 roku jest katedrą diecezji toruńskiej. Świątynię budowano w kilku etapach od II połowy XIII wieku, w rezultacie powstał kościół o niskim prezbiterium kontrastującym z masywnym trójnawowym halowym korpusie nawowym z niższymi kaplicami i potężną wieżą zachodnią. Wewnątrz zachował szereg cennych dzieł sztuki średniowiecznej i nowożytnej, m.in. zespół malowideł ściennych, krucyfiks mistyczny, nagrobek rodziny von Soest, kompozycja rzeźbiarska ukazująca świętą Marię Magdalenę z aniołami, ołtarz Świętego Wolfganga. Część wystroju zaginęła (m.in. figura Pięknej Madonny, zastąpiona kopią z 1956 roku) lub została przeniesiona do muzeów (m.in. obrazy Cierniem Koronowanie i Zdjęcie z Krzyża). W kościele pochowane jest serca króla Jana Olbrachta, znajdują się także pamiątki związane z Mikołajem Kopernikiem – chrzcielnica, epitafium jemu poświęcone i XVIII-wieczny pomnik. Na wieży kościoła znajduje się największy średniowieczny dzwon w Polsce, Tuba Dei, odlany w 1500 roku.


Kino Centrum CSW

Kino Centrum funkcjonuje w Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu. Jest to ostatnie studyjne kino w mieście i jedyne, które realizuje formułę DKF-u. Kuratorami kina są Piotr Waśniewski oraz Radosław Osiński. Kino jest bazą Centrum Sztuki Filmowej zajmującego się nie tylko prezentacją filmów, ale też upowszechnianiem kultury filmowej: organizowaniem dyskusji, spotkań, działań edukacyjnych, warsztatów, koncertów muzyki na żywo do filmów, a także wydarzeń nawiązujących do wystaw obecnych w przestrzeni CSW.
 

Kościół Najświętszej Marii Panny

pierwotnie franciszkański, w latach 1557-1724 w rękach protestantów, w latach 1724-1821 bernardynów, od 1830 roku parafialny. Jest to murowana z cegły, trójnawowa, asymetryczna hala bez wieży. Prezbiterium jest wydłużone, prostokątne, jego wschodnia elewacja jest zwieńczona trzema ośmiobocznymi wieżyczkami, z których środkowa jest wyższa od pozostałych. Przestrzeń pomiędzy nimi wypełniają ażurowe szczyciki złożone ze sterczyn i wimperg. Korpus jest prostokątny, o zwartej bryle, przykryty jednym dwuspadowym dachem. Okna we wszystkich elewacjach są wąskie i smukłe, zamknięte łukiem ostrym i przeważnie trójdzielnie, z wyjątkiem pięciodzielnego okna we wschodniej ścianie prezbiterium i czterodzielnego środkowego okna w elewacji zachodniej. Boczne ściany prezbiterium i północna korpusu są opięte skarpami biegnącymi przez prawie całą wysokość elewacji. Skarpy w ścianie południowej korpusu są wciągnięte do wewnątrz, przez co zewnętrzna elewacja od tej strony jest gładka, przepruta jedynie oknami. Górą przez wszystkie elewacje biegnie ceramiczny fryz z motywem czteroliścia, w korpusie o podwójnej szerokości, a węższy, pojedynczy w prezbiterium. Wnętrze o wysokości 26,75 m jest przekryte sklepieniami gwiaździstymi, w nawach bocznych cztero-, w nawie głównej sześcio-, a w prezbiterium o ośmioramiennymi. Wciągnięcie przypór nawy południowej do wnętrza spowodowało utworzenie się głębokich wnęk o charakterze kaplic bocznych. W dolnej części nawy północnej znajduje się empora, będąca częścią dawnego krużganka klasztornego włączonego do wnętrza kościoła. Zabudowania dawnego klasztoru franciszkanów tworzyły kompleks budynków na północ od kościoła. Po rozbiórce w XIX w. zachował się jedynie niewielki fragment skrzydła zachodniego, przylegający do kościoła. Kościół pofranciszkański w Toruniu ma duże znaczenie dla rozwoju architektury gotyckiej Pomorza. Był pierwszą tak wysoką halą na tym terenie, a motyw skarp wciągniętych do wnętrza zostanie dalej twórczo rozwinięty w architekturze Gdańska (kościół Mariacki). Przykładem bezpośredniego nawiązania do toruńskiego kościoła, zrealizowanym już w formach późnogotyckich, jest kościół pofranciszkański w Gdańsku.