Ratusz Staromiejski
Budynek najważniejszego niegdyś miejsca w mieście to jeden z najokazalszych gotyckich obiektów wielkomiejskich w Europie. Jego obecna forma stanowi rezultat wielowiekowych przekształceń architektonicznych. Powstał w końcu XIV wieku w okresie szczytowego rozwoju miasta. Ewenementem była również jego funkcjonalność – łączył w sobie zarówno funkcje handlowe, administracyjne i sądownicze. Dziś obiekt należy do Muzeum Okręgowego i gromadzi w swoich wnętrzach zbiory sztuki gotyckiej, rzemiosła artystycznego, poczet królów polskich, galerię malarstwa polskiego, toruńskie monety oraz niezwykle cenny skarb ze Skrwilna i Nieszawy.
Sala Mieszczańska Ratusza Staromiejskiego
Sala Mieszczańska przyjęła swoją nazwę od znajdującej się tu kolekcji portretów oraz tarcz herbowych toruńskich mieszczan. Była najważniejszą miejską salą i gościła niejednokrotnie władze królewskie, posłów oraz inne ważne osobistości. To tu odbywały się również sejmiki pruskie oraz aż trzykrotnie sejmy polskie. W tej Sali przekazano Polakom władzę w 1920 roku. Dziś nadal pełni funkcję reprezentacyjnej sali, w której odbywają się spotkania, konferencje i koncerty.
Dwór Artusa
Obecny budynek Dworu Artusa, jeden z najbardziej reprezentatywnych gmachów toruńskiego Starego Miasta, został wzniesiony w latach 1889-1891 przez Rudolfa Schmidta na miejscu aż trzech innych budynków. Pierwotny Dwór Artusa z 1386 roku od początku był centralnym punktem życia towarzyskiego najbogatszych mieszczan. To tutaj podpisano II pokój toruński. Pierwotny budynek rozebrany w 1802 roku z powodu złego stanu technicznego został zastąpiony w 1829 roku nowym, dwupiętrowym gmachem przeznaczonym na scenę teatralną. Mieściła się tutaj również część Uniwersytetu Mikołaja Kopernika oraz Klub Studencki Od Nowa. Dziś budynek nadal pełni istotną funkcję w życiu kulturalnym i towarzyskim miasta. Obecnie jest siedzibą Centrum Kultury Dwór Artusa.
Centrum Kulturalno-Kongresowe „Jordanki”
Najnowsza w Toruniu, wielofunkcyjna sala koncertowo-kongresowa, powstała w latach 2013-2015. Oficjalnie otworzona 12 grudnia 2015 roku, stała się nową siedzibą Toruńskiej Orkiestry Symfonicznej. W 2008 roku, spośród 22 projektów zgłoszonych do międzynarodowego konkursu na Salę Koncertową w Toruniu, wybrano koncepcję autorstwa hiszpańskiego architekta Fernando Menisa – założyciela pracowni „MenisArquitectos S.L.P.”. Centrum Kulturalno-Kongresowe składa się z czterech modułów zawierających Salę Koncertową na 882 miejsca, Salę Kameralną na 287 miejsc, sale konferencyjne, kawiarnię, biura oraz dwukondygnacyjny parking podziemny na 185 miejsc.
Teatr Szekspirowski Baju Pomorskiego
Druga w Polsce scena szekspirowska, wzorowana na londyńskim ,,The Globe", związana z Teatrem ,,Baj Pomorski". Ma ona formę instalacji artystycznej, złożonej z kilku elementów: amfiteatru z zadaszoną widownią, animowanego Parku Rzeźb oraz Balkonowego Teatru Mechanicznego, na który składa się 120 lalek i 12 scen związanych z porami roku oraz historią miasta Torunia. Można tu znaleźć bohaterów ze świata dramatów Szekspira, jak i postaci mityczne z różnych kultur, które kształtowały i kształtują ludzką wyobraźnię.
Kościół Wniebowzięcia NMP w Toruniu
Pierwotnie, od XIII do XV wieku, był franciszkański. Następnie, w latach 1557 – 1724, należał do protestantów, od 1724 do 1821, do bernardynów, a od 1830 jest kościołem parafialnym. W 2001 roku biskup Andrzej Suski podniósł świątynię do godności sanktuarium błogosławionego. Kościół uchodzi za jeden z symboli Torunia. Mieści się w północno-zachodnim narożniku Rynku Staromiejskiego, przy ul. Panny Marii 2. Przy jej południowym krańcu znajduje się dawna furta klasztorna, która obecnie pełni funkcję plebanii. Wartymi zobaczenia są znajdujące się w kościele zachowane elementy gotyckiego wyposażenia wnętrza oraz dzwon św. Wawrzyńca z 1386, który jest jednym z najstarszych dzwonów w Polsce.
Kościół św. Ducha w Toruniu
Kościół św. Ducha jest późnobarokowąświątynią wzniesioną w polowie XVIII wieku jako ewangelicki zbór. Jego powstanie ściśle wiąże się z toruńskimi zamieszkami religijnymi z 1724 roku, w wyniku których miejscowi luteranieutracili posiadany wcześniej Kościół Najświętszej Marii Panny. Dopiero w 1754 roku uzyskali zgodę królewską na zbudowanie prostego domu modlitwy, który z zewnątrz nie miał przypominać kościoła. Zgodnie z postawionymi warunkami świątynia nie posiadała wieży - obecną wzniesiono dopiero w ostatnich latach XIX wieku. Kościół aż do 1945 roku służył protestantom, następnie został przejęty prze księży Jezuitów i stał się kościołem akademickim, odwiedzanym przez pracowników i studentów toruńskiego uniwersytetu. W latach osiemdziesiątych XX w. świątynia byla miejscem spotkańantykomunistycznej opozycji. Wewnątrz zachowaly się elementy wyposażenia w stylu rokoko, wśród których na szczególną uwagę zasługuje ołtarz główny oraz drzwi do zakrystii wykonane w 1756 r. w technice intarsji, polegającej na tworzeniu barwnych motywów dekoracyjnych wyłącznie z różnych gatunków drewna. Zbudowane w II połowie XVIII w. organy uległy zniszczeniu w maju 1989 r. w czasie pożaru, który strawił wnętrze świątyni. Obecnie ich miejsce zajmuje nowy instrument, nawiązujący wydstrojem do poprzedniego.