Damian Aleksander
Aktor teatralny, telewizyjny i dubbingowy, reżyser, wykładowca akademicki. Ukończył z wyróżnieniem Akademię Muzyczną w Poznaniu na wydziale wokalno-aktorskim. Absolwent Państwowego Studium Wokalno-Aktorskiego im. D. Baduszkowej przy Teatrze Muzycznym w Gdyni oraz Wyższej Szkoły Humanistycznej w Pułtusku na wydziale pedagogika.
Finalista XIX Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu (1998). W 2000 roku zadebiutował na deskach Teatru Muzycznego ROMA w Warszawie, gdzie zagrał główne role w takich musicalowych hitach jak Miss Saigon, Grease, Pięciu braci Moe, Koty, Les Miserables czy Upiór w operze (za rolę Eryka został nagrodzony potrójną Platynową Płytą). Od 2012 roku współpracuje z Operą i Filharmonią Podlaską, gdzie w premierowym spektaklu tej instytucji, musicalu Korczak Ch. Williamsa, wcielał się w postać Janusza Korczaka. Tam też pojawił się w musicalach Upiór w operze, Skrzypek na dachu, Doktor Żywago. W latach 2016-2018 wyreżyserował i wystąpił w trzech produkcjach: organizowanych przez OiFP Galach Sylwestrowych oraz w świątecznym Koncercie Kolęd i Pastorałek Bóg się rodzi w Kościele Katedralnym św. Michała Archanioła w Łomży (również reżyseria tv). Jest inicjatorem i realizatorem widowiska muzycznego Tribute to Musical LIVE (nagrane CD). W Teatrze Muzycznym w Poznaniu zagrał główne role w musicalach Jekyll & Hyde, Nine i Rodzina Addamsów.
Jako solista wziął udział w blisko 100 koncertach, granych z towarzyszeniem polskich filharmonii, pod batutą Dyrektora Filharmonii Zabrzańskiej S. Chrzanowskiego. Można go zobaczyć w rodzimych serialach (m.in. Zostać Miss, Kryminalni, Hotel 52, Klan, Barwy szczęścia), a także w filmie fabularnym Toilet out of Order M. Bilskiego. Ponadto zrealizował polską wersję serialu popularnonaukowego Test Case wraz z Discovery Channel.
Propagator amerykańskiej metody Treningu Zastępowania Agresji (ART) w pracy z trudną młodzieżą. Studiował psychoterapię wg metody terapeutycznej A. Midella. Był felietonistą w magazynach Live and Travel i Łodź U Fly?. Autor Lapidariów podróżnych, tomiku aforyzmów i zdjęć z podróży po Indiach i Nepalu. Razem z M. Miśko-Jackowską, na antenie RMF Classic, współtworzył przez dwa sezony program o tematyce musicalowej Z musicalem pod rękę.
Ponad 30 lat temu muzycy orkiestry Arte dei Suonatori, założonej przez Ewę i Aureliusza Golińskich, inicjowali w Polsce praktykę wykonywania muzyki dawnych epok na historycznych instrumentach stając się jednym z czołowych polskich zespołów na europejskiej scenie muzycznej. Po latach wspólnych i indywidualnych doświadczeń poszukiwania artystyczne muzyków koncentrują się na nieustannym zgłębianiu sedna języka muzycznego kompozytorów minionych epok, co w połączeniu z historycznym instrumentarium doprowadziło do stworzenia stylu jednocześnie historycznego, nowoczesnego, jak i na wskroś indywidualnego. Taki sposób rozumienia muzyki przyczynia się do budowania współpracy z wykonawcami, którzy myślą podobnie o kreowaniu muzycznej narracji i wyłanianiem z grona członków orkiestry formacji kameralnych.
Ogromny repertuar Arte dei Suonatori to zbiór około 700 kompozycji, obejmujący dzieła powstałe od chwili wykształcenia się muzyki barokowej do wczesnego romantyzmu, a także utwory napisane współcześnie i jemu dedykowane. Arte dei Suonatori zarejestrowało i wydało nakładem renomowanych firm fonograficznych (m.in. BIS Records, Alpha, Channel Classics, Pentatone) 20 albumów płytowych, wyróżnionych przez międzynarodową krytykę muzyczną takimi nagrodami, jak Gramophone Award („Recording of the Year: Concerto” za Koncerty skrzypcowe „La Stravaganza” Vivaldiego, 2003), Diapason d’Or (Koncerty klawesynowe Johanna Gottfrieda Müthela), Diapason 5 i Choc du Monde de la Musique (wielokrotnie), Luister 10, 10 de Répertoire, Classics Today, Classic CD, CD des Monats magazynu „TOCCATA-Alte Musik aktuell” (wielokrotnie), Monthly Choice oraz Editor’s Choice „BBC Music Magazine” (wielokrotnie), nagrody „Classic FM Magazine”, Prelude Classical Music Awards 2009 (The Best Orchestral CD za 12 Concerti grossi op. 6 Händla), Télérama ffff.
Od początku swej działalności orkiestra współpracowała z wieloma najważniejszymi postaciami światowej sceny muzyki dawnej. Zespół intensywnie koncertuje w kraju, Europie oraz Ameryce Północnej i Azji. Utrwalił ponadto liczne nagrania dla wielu rozgłośni radiowych, m.in. dla BBC, Danmarks Radio (DR), SWR, Programu 2 Polskiego Radia oraz dokonał rejestracji telewizyjnych dla francuskiej stacji Mezzo, a także TVP3, TVP Kultura, TVP1.
www.artedeisuonatori.com
https://www.youtube.com/c/ArtedeiSuonatori
https://www.facebook.com/artedeisuonatoriorchestra
https://instagram.com/artedeisuonatori
Adam Banaszak
Od 2024 kierownik muzyczny Orkiestra Musicae Antiquae Collegium Varsoviense (MACV) - orkiestry instrumentów dawnych Warszawskiej Opery Kameralnej.
Poprowadził przeszło 600 koncertów i spektakli, sprawował kierownictwo muzyczne lub podjął się współpracy przy przygotowaniu ponad 50 premier.
Muzyka Wolfganga Amadeusa Mozarta towarzyszy mu przez całą artystyczną drogę.
Dyrygował premierami Cosi fan tutte, Wesela Figara, Czarodziejskiego fletu. Prowadził również przedstawienia tzw. trylogii Mozart - Da Ponte. Spektaklami Don Giovanniego zadebiutował w Warszawskiej Operze Kameralnej.
Konsekwentnie opiera swój repertuar na związkach muzyki, słowa i teatru. Szczególnie bliska jest mu włoska muzyka od bel canto do weryzmu: Cyrulik sewilski, Napój miłosny, Traviata, Rigoletto, Nabucco, Don Carlos, Madame Butterfly, Cyganeria, Tosca, Rycerskość wieśniacza, Pajace. Prowadził szereg spektakli ze ścisłego kanonu repertuaru operowego (Eugeniusz Oniegin, Halka, Faust, Carmen). Ważne miejsce w w jego repertuarze zajmują spektakle baletowe (Giselle, Don Juan Glucka, Dziadek do orzechów).
Istotną część działalności dyrygenta stanowi muzyka współczesna. Dokonał prawykonań oper Pawła Mykietyna (Czarodziejska góra) oraz Zygmunta Krauzego (Yemaya — Królowa Mórz). Wielokrotnie sięgał także do dzieł rzadziej wystawianych (Trouble in Tahiti Bernsteina, Głos ludzki Poulenca, Curlew River i The Burning Fiery Furnace Brittena).
Prowadzi koncerty filharmoniczne m.in. w Łodzi, Poznaniu, Szczecinie. Nagrywał m.in. z Orkiestrą Polskiego Radia i Orkiestrą Akademii Beethovenowskiej. Jego spektakle i koncerty transmitowało i retransmitowało radio i telewizja (TVP Kultura, Drugi Program Telewizji Polskiej, Drugi Program Polskiego Radia, Rundfunk Berlin Brandenburg i in.). Występował na festiwalach: Nostalgia, Malta, Warszawska Jesień i Sacrum Profanum.
Jest adiunktem na Akademii Muzycznej we Wrocławiu ze stopniem doktora habilitowanego. Wcześniej był m.in. dyrektorem artystycznym Teatru Wielkiego w Łodzi i kierownikiem muzycznym Opery Wrocławskiej. Prowadził spektakle w Operze Bałtyckiej w Gdańsku, Operze Krakowskiej, Operze Śląskiej w Bytomiu, Operze i Filharmonii Podlaskiej w Białymstoku, Operze Nova w Bydgoszczy.
Łukasz Długosz
Uznany przez międzynarodowych krytyków za jednego z najwybitniejszych flecistów. Jest również najliczniej uhonorowanym w historii polskim flecistą. Luxemburskie PIZZICATO za płytę "Flute Stories" okrzyknęło Długosza jednym z najwybitniejszych flecistów na świecie.
Artysta nagrał 56 albumów płytowych zawierających w przeważającej części muzykę polską które zostały bardzo wysoko ocenione przez krytykę polską i europejską i za które otrzymał wiele prestiżowych międzynarodowych nagród fonograficznych, w tym nagrodę International Classical Music Award (ICMA), Pizzicato Supersonic Award oraz Fryderyki.
Absolwent studiów solistycznych w Hochschule für Musik und Theater w Monachium oraz studiów mistrzowskich w Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse w Paryżu oraz w Yale University w New Haven. Jest zwycięzcą kilkunastu konkursów międzynarodowych w tym tak prestiżowych jak w Paryżu, Odense, Monachium oraz Viggiano. Koncertuje jako solista i kameralista w kraju i za granicą. Współpracuje z wieloma renomowanymi orkiestrami. Jako solista występował m.in.: w Carnegie Hall, w Musikverein Goldener Saal oraz Konzerthauswe Wiedniu, Konzerthaus w Berlinie, Gasteig Carl Orff Saal oraz Herkulessaal w Monachium, Poly Theatre w Pekinie, Xinghai Concert Hall w Guangzhou, Shanghai Concert Hall, Opera House w Katarze, Shin Kobe OrientalHall w Kobe, Sala koncertowa im.Piotra Czajkowskiego w Moskwie. Grał pod batutą takich gwiazd jak Zubin Mehta, James Levine, Mariss Jansons, Walerij Giergijew, Jesús López Cobos, Jerzy Maksymiuk, Jan Krenz, Jerzy Semkow, Jacek Kaspszyk, Gabriel Chmura, Agnieszka Duczmal. Był wielokrotnie zapraszany do wykonania koncertu fletowego Krzysztofa Pendereckiego pod batutą kompozytora. Koncert wykonywał m.in w Nowym Yorku, Pekinie, Doha, Berlinie, Paryżu, Londynie, Rydze, Koblenz, Helsinkach.
W 2010 roku Łukasz Długosz miał swój debiut fonograficzny z London Symphony Orchestra z którą nagrał płytę z koncertem fletowym Michaela Colina. Artysta dokonał wielu nagrań archiwalnych, radiowych i telewizyjnych w kraju i za granicą. . Jego koncerty były wielokrotnie transmitowane przez najważniejsze rozgłośnie radiowe takie jak: BBC Radio 3, NDR, SWR, BR4, Deutschland Radio Kultur, Polskie Radio 2, Radio France, RMF Classic. Do tej pory powstało 174 utwory dedykowane jemu oraz żonie Agacie Kielar-Długosz. Większość powstałych dzieł są to dzieła symfoniczne, które po prawykonaniu nadal są promowane i uwieczniane fonograficznie. Zarząd Główny Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków, przyznał artyście statuetkę Orfeusz 2016 za wybitne osiągnięcia artystyczne w dziedzinie wykonawstwa muzyki fletowej, w tym dzieł kompozytorów polskich. Prezydium Zarządu Głównego Związku Kompozytorów Polskich przyznało tegoroczną Nagrodę Honorową Związku Kompozytorów Polskich Artyście za szczególne zasługi dla promocji muzyki polskiej oraz poszerzanie repertuaru współczesnych kompozycji fletowych; za stymulowanie twórczości kompozytorskiej w tym zakresie oraz promocję nowej muzyki polskiej na świecie.
Za wybitną działalność kulturalną i promocję kultury polskiej Łukasz Długosz został odznaczony Orderem Odrodzenia Polski oraz medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. W 2019 roku otrzymał od Prezydenta RP tytuł Profesora sztuki.
Katarzyna Dondalska należy do grona najwybitniejszych wirtuozów sopranowej techniki koloraturowej we współczesnej wokalistyce. Wielka śpiewaczka operowa Barbara Bonney, w wywiadzie udzielonym dla Telewizji BBC podczas Cardiff Singer of the World Festival, po wysłuchaniu śpiewu polskiej artystki, nazwała ją „Ósmym Cudem Świata”. Trudno się dziwić takiemu entuzjazmowi – ktokolwiek chociaż raz usłyszy ten piękny, zmysłowy głos, fenomenalną technikę a nade wszystko swobodę w poruszaniu się w stratosferycznych przestrzeniach sopranu, będzie przekonany o słuszności tego stwierdzenia i autentycznego zachwytu wypowiadającej te słowa.
Katarzyna Dondalska jest kontynuatorką tradycji poruszania się po wokalnej stratosferze, wyznaczonych przez legendarne soprany koloraturowe, wśród których przede wszystkim należy wymienić Ernę Sack, Mado Robin oraz najbardziej fascynującą Bognę Sokorską.
Artystka rozpoczęła swoją edukację muzyczną w wieku 5 lat. Podtrzymując rodzinną tradycję grała na skrzypcach. Zainteresowanie śpiewem pojawiło się z czasem i zaowocowało rozpoczęciem nauki pod kierunkiem Haliny Mickiewiczówny (pierwszej uczennicy wielkiej Ady Sari) w gdańskiej Akademii Muzycznej. Po roku studiów w Gdańsku na Wydziałach Instrumentalnym i Wokalno-Aktorskim kontynuowała je w Niemczech w Staatliche Hochschule für Musik Würzburg. Studia ukończyła uzyskując dyplom instrumentalny (skrzypce) oraz wokalny z wyróżnieniem w klasie mistrzowskiej. Jest finalistką i laureatką znanych międzynarodowych konkursów wokalnych, m.in. Internationaler Musikwettbewerb der ARD, Cardiff Singer of the World Festival, Koloratur-Gesangswettbewerb Sylvia Geszty w Luxemburgu. W 2011 r. otrzymała stopień doktora w dziedzinie sztuk muzycznych, dyscyplinie artystycznej wokalistyka przyznany przez Radę Wydziału Wokalno-Aktorskiego Akademii Muzycznej w Gdańsku.
Do jej znaczących ról należą: Królowa Nocy w Czarodziejskim flecie oraz Konstancja w Uprowadzeniu z seraju, Zerbinetta w Ariadnie na Naxos, Olimpia w Opowieściach Hoffmanna, Rozyna w Cyruliku sewilskim, tytułowa partia w operze Słowik I. Strawińskiego czy W. Braunfelsa. Partie te partie na wielkich scenach operowych i koncertowych na świecie m.in: Grand Opera Houston, Welsh National Opera Cardiff, Korean National Opera Seoul, Teatro Colon Buenos Aires, Teatro Lirico di Cagliari, Nationaltheater Mannheim, Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie.
Występowała na estradach znaczących sal koncertowych: New York Avery Fisher Concert Hall, Disney Concert Hall Los Angeles, Washington John F. Kennedy Center for the Performing Arts, Chicago Music Hall, John Bassett Theatre Toronto, Philadelphia Verizon Hall/The Kimmel Center, Copley Symphony Hall/San Diego, Paramount Theater/Seattle, Orpheum Theater/Vancouver, Royal Theater/Victoria, Salle Wilfrid-Pelletier/Montreal, National Arts Centre/Ottawa, Winspear Centre Edmonton, Jack Singer Concert Hall Calgary, Tonhalle Düsseldorf, Fruchthalle Kaiserslautern, Friedrichstadtpalast Berlin, Schloss Benrath Düsseldorf, Konzerthaus Stockholm, DR Koncerthuset Kopenhagen, Königin-Elisabeth-Saal/Antwerpia, Alte Oper Frankfurt, Kölner Philharmonie, Philharmonie Berlin, Carl-Orff-Saal am Gasteig München czy Konzerthaus am Gendarmenmarkt Berlin. Współpracowała ze znakomitymi orkiestrami: Royal Philharmonic Orchestra Liverpool, San Diego Symphony Orchestra, WDR Rundfunkorchester Köln, NDR Rundfunksinfonieorchester Hannover, Deutsches Filmorchester Babelsberg, BBC Orchestra London, Bruckner-Symphonieorchester Linz. Śpiewała pod batutą wybitnych dyrygentów takich, jak Wasilij Petrenko, Dennis Russell Davies, Roberto Abbado, Carlo Rizzi, Peter Falk, Michael Jurowski, Theodor Guschlbauer, Peter Guth, Klaus Arp, Philip Ellis, Richard Armstrong, Ira Levin, Hans Graf, Howard Griffiths, Marko Letonja, Gabriele Ferro, Grzegorz Nowak, Michał Dworzyński, Marek Pijarowski, Mirosław Jacek Błaszczyk, Antony Hermus, Victor Pablo Pérez, Modestas Pitrénas, Szymon Makowski.
Jej nazwisko pojawiało się na afiszach obok tak wielkich, światowego formatu artystów, jak Edita Gruberowa, Wiesław Ochman, Francisco Araiza, Elmar Gunsch, Günter Wewel, Gunter Emmerlich, Barbara Bonney, Pete York, Paul Esswood, Lanze Ryan, Stefan Pop, Desiree Rancatore, Dmitry Korchak, Anna Maria Kaufmann, Katherine Merling, Hanno Müller-Brachmann, Anna Goryachov, Sebastian Reinthaller, Tom Allen, Markus Werba, Diana Damrau, Maciej Pikulski, Madeleine Wehle, Brigitte Mira, Ingrid Surgenor, Ingrid Kreuder, Stefan Johannes Walter, Daniele Abbado, Bogusław Kaczyński, Alexander Petrov, Lesley Garrett, Ute Lemper, Till Brönner, Klaus Hoffmann, Joja Wendt, Gregory Peck czy Chris de Burgh. Jako pierwsza dokonała nagrań arii Karla Dittersa von Dittersdorf oraz pieśni religijnych Ottona Mieczysława Żukowskiego.
Katarzyna Dondalska została wyróżniona nagrodą „Ikony Warmii i Mazur 2018” przez Prezydenta Miasta Olsztyna Piotra Grzymowicza oraz Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego Gustawa Marka Brzezina za wybitne osiągnięcia artystyczne w kraju i na świecie.
Artystka brała udział w nagraniu 17 płyt w wydawnictwie Acte Préalable.
W roku 2015 uzyskała stopień doktora habilitowanego sztuki muzycznej, od października 2015 r. pełni funkcję profesora nadzwyczajnego w Akademii Sztuki w Szczecinie, a w lutym 2021 r. otrzymała tytuł Profesora Sztuk Muzycznych od Prezydenta Polski.
W grudniu 2021 otrzymałam z rąk Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego Olgierda Geblewicza Złotą odznakę Gryfa Zachodniopomorskiego.
27.czerwca 2022 Katarzyna Dondalska otrzymała Nagrodę Nobla Zachodniopomorskiego.
W październiku 2025 roku wystąpiła w Filharmonii Berlińskiej na zaproszenie Podpułkownika Reinharda Kiauki - szefa Orkiestry Sztabowej Niemieckich Sił Zbrojnych oraz Pana Wilhelma von Boddien – założyciela Stowarzyszenia Wspierania Pałacu Berlińskiego. Zaproszenie dotyczyło Koncertu Charytatywnego na rzecz odbudowy Pałacu Berlińskiego pt. On Top - „aber bitte mit Sahne“.
W grudniu 2025 jej koncerty zaprowadziły ją na sceny Japonii Theater X w Tokyo oraz w Iwaki - Performing Arts Center. Wielkim sukcesem był koncert z Philippine Philharmonic Orchestra pod batutą Maestro Grzegorza Nowaka.
25 grudnia 2025 roku ponownie wystąpiła w Gali Operowej w Filharmonii Berlińskiej z Sinfonie Orchester Berlin pod batutą bułgarsko-niemieckiego dyrygenta Svetoslava Borisova, Dyrektora Artystycznego teatrów w Dessau oraz aktualnie w Magdeburgu. Na przełomie roku zachwyciła publiczność kanadyjską w Koncertach Salute to Vienna w wysprzedanych salach Grand Theatre Quebec oraz 1 stycznia 2026 w Place des Arts w Montrealu.
Słowacki pianista i saksofonista, występujący zarówno jako solista, jak i kameralista. Należy do grona najbardziej wszechstronnych muzyków współczesnej sceny artystycznej w Czechach i na Słowacji.
Po ukończeniu studiów pianistycznych w Konserwatorium w Bratysławie kontynuował edukację w Akademii Sztuk Scenicznych w Pradze w klasie prof. Mariána Lapšanskiego, następnie na Uniwersytecie Muzyki i Sztuk Scenicznych w Wiedniu oraz w Akademii Sztuk Scenicznych w Bratysławie, również pod kierunkiem prof. Mariána Lapšanskiego. Jego debiutancka płyta, wydana w 2006 roku, zawierała Sonatę h-moll Liszta oraz wirtuozerskie transkrypcje utworów Horowitza i Cziffry. Wydawnictwo to zwróciło uwagę środowiska muzycznego, ukazując szeroki zakres środków wyrazu artysty oraz jego wyrazisty indywidualny język interpretacyjny. Fančovič prowadzi dziś aktywną działalność koncertową jako solista i kameralista. Jego dyskografia obejmuje blisko 40 albumów.
W jego repertuarze znajduje się ponad 30 koncertów fortepianowych obejmujących literaturę od XVIII do XX wieku, które prezentuje na scenach całego świata, m.in. w Stanach Zjednoczonych, Chinach, Indiach, Malezji, Omanie, Turcji, na Cyprze oraz w Singapurze.
W 2014 roku założył Pressburg Saxophone Quartet (wcześniej pod nazwą Saxophone Syncopators), którego repertuar obejmuje zarówno dzieła klasyczne (m.in. A. Glazunowa, J-B. Singelée, E. Bozzy, P-M. Dubois, C. Pascala i J. Irshai), jak i autorskie transkrypcje muzyki ragtime z lat 1910–1920 – okresu, w którym saksofon ponownie zyskał znaczące miejsce w praktyce wykonawczej i twórczości kompozytorskiej. W 2022 roku ukończył studia magisterskie w zakresie gry na saksofonie na Uniwersytecie Fontys w Holandii, kształcąc się pod kierunkiem wybitnego saksofonisty, kompozytora i dyrygenta Andreasa van Zoelena. Jest inicjatorem pierwszego słowackiego monograficznego albumu poświęconego muzyce saksofonowej – Nuclear Sax (2020). W nagraniu, obok jego kwartetu saksofonowego, udział wzięli również słoweński saksofonista Lev Pupis oraz kompozytor Jewgienij Irszaj. W tym samym roku nakładem wytwórni Naxos ukazały się światowe premiery utworów Alexandra Rahbariego z udziałem Fančoviča jako solisty. Na albumie My Mother Persia, vol. 3 znalazły się m.in. IX Poemat symfoniczny Nohe Khan na saksofon barytonowy i orkiestrę oraz X Poemat symfoniczny Morshed na saksofon C melody, harfę, marimbę, wibrafon, perkusję i głos.
Krzysztof Herdzin
Krzysztof Herdzin - profesor doktor sztuk muzycznych, urodził się w Bydgoszczy w 1970 roku, gdzie ukończył Akademię Muzyczną w klasie fortepianu K. Popowej-Zydroń (dyplom 1993). Jako chyba jedyny w Polsce artysta łączy intensywną działalność na polu muzyki klasycznej, jazzowej i pop, w wymagających kompletnie dalekich od siebie kompetencji i doświadczeń rolach: kompozytora muzyki współczesnej, orkiestratora muzyki filmowej, aranżera, dyrygenta symfonicznego, pianisty jazzowego, pianisty kameralisty, autora piosenek, producenta płyt, wykładowcy akademickiego.
Ma na swoim koncie występy z orkiestrą jako klasyczny pianista i dyrygent, koncerty muzyki kameralnej z klarnecistą Wojtkiem Mrozkiem, światowej sławy skrzypkami Vadimem Brodskim, Mariuszem Patyrą, saksofonistą Pawłem Gusnarem i wybitnymi polskimi flecistkami Jadwigą Kotnowską i Agatą Igras. Współpracował prawie ze wszystkimi największymi polskimi gwiazdami piosenki, w latach 90-tych grał w kwartecie Jana Ptaszyna Wróblewskiego, przez 6 lat był pianistą kwartetu Zbigniewa Namysłowskiego, w latach 2002 - 2012 występował w duecie z Edytą Geppert, od 2011 do 2021 kierował zespołem Anny Marii Jopek. Ma na swoim koncie ponad 200 płyt CD, w tym 25 autorskich, jest posiadaczem 19 Złotych i 4 Platynowych Płyt dla Aranżera.
Jest autorem orkiestracji muzyki Jana A.P. Kaczmarka do filmu Marzyciel, nagrodzonej Oscarem w 2005. Ma na swoim koncie kilkanaście orkiestracji partytur filmowych innych polskich kompozytorów. Był szefem muzycznym spektakli w teatrach muzycznych i operach w Warszawie, Poznaniu, Łodzi, Krakowie, Bydgoszczy. Dyrygował ponad 50 orkiestrami, wśród nich: Academy of St. Martin in the Fields, Narodową Orkiestrą Belgii, Zhejiang Symphony Orchestra, NOSPR, Orkiestrą Filharmonii Narodowej, Sinfonią Varsovią, Polską Orkiestrą Radiową, Sinfonią Iuventus, Orkiestrą Akademii Beethovenowskiej. Jako pierwszy polski kompozytor nagrał monograficzną płytę w słynnym, londyńskim Abbey Road Studio wraz z orkiestrą Academy Of St Martin in The Fields.
W dorobku kompozytorskim posiada kilkadziesiąt współczesnych utworów na różne składy instrumentalne. Jest stałym uczestnikiem programu zamówień kompozytorskich MKiDN.
Dziesięciokrotnie nominowany do nagrody Fryderyka, zdobył statuetkę w 2012 r.
Trzynastokrotny laureat plebiscytu Jazz Top w kategorii: Aranżer Roku. W listopadzie 2025 przyznano mu Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Iwona Hossa
Jest zaliczana do czołowych sopranistek swojego pokolenia. Domeną Artystki jest przede wszystkim precyzja i techniczne możliwości nadzwyczaj wszechstronnego głosu, niezwykła czystość brzmienia i urzekająca barwa. Jej kunszt wokalny podziwiano w wielu miejscach na świecie, gdzie zawsze oczarowuje publiczność i zdobywa uznanie krytyki.
Ukończyła z wyróżnieniem Wydział Wokalno–Aktorski Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu. Współpracuje z wieloma teatrami operowymi i Orkiestrami Symfonicznymi w Polsce i za granicą. Jest laureatką Grand Prix i Złotego Medalu na Międzynarodowym Konkursie Wokalnym im. Marii Callas w Atenach. Jest artystką wszechstronną. W jej bogatym repertuarze znajdują się dzieła od muzyki dawnej po najnowszą.
Występowała pod batutą takich dyrygentów, jak David Lloyd-Jones, David Agler, Maurizio Benini, Gabriel Chmura, Charles Dutoit, Gustavo Dudamel, Agnieszka Franków-Żelazny, Valery Giergiev, Kazimierz Kord, Jan Krenz, Jacek Kaspszyk, Jerzy Maksymiuk, John Neschling, Grzegorz Nowak, Krzysztof Penderecki, Jerzy Semkow, Stanisław Skrowaczewski, Antoni Wit.
Nagrała 28 płyt CD i DVD, głównie z muzyką polską. Większość z nich otrzymała prestiżowe nagrody fonograficzne jak choćby International Classical Music Awards w kategorii Muzyki Współczesnej, czy Orphée d’Or, a także nominacje do Fryderyków czy Grammy Awards.
Iwona Hossa przez niemal dwadzieścia lat miała zaszczyt współpracować z prof. Krzysztofem Pendereckim i posiada w swym repertuarze wszystkie dzieła wokalno–instrumentalne Kompozytora. Dokonała wielu prawykonań utworów polskiej muzyki współczesnej, m.in. Krzysztofa Pendereckiego, Wojciecha Kilara, Jerzego Maksymiuka. Jest pedagogiem i managerem kultury.
W 2011 otrzymała tytuł doktora sztuki (UMFC w Warszawie), a w 2014 tytuł doktora habilitowanego (UMFC w Warszawie). Przez 10 lat prowadziła klasę śpiewu solowego na Wydziale Wokalno-Aktorskim Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu.
W 2015 została odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi przyznanym przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudę. W 2016 otrzymała Odznaka honorową za zasługi dla Województwa Wielkopolskiego przyznaną przez Marszałka Województwa Wielkopolskiego oraz Odznakę honorową Zasłużony dla Kultury Polskiej przyznaną przez ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Małgorzatę Omilanowską. W 2019 roku otrzymała Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
Kowieńska Orkiestra Symfoniczna
Edyta Krzemień
Edyta to wysoko cenioną wokalistką i aktorką, znaną z występów na scenach Teatrów Muzycznych, dubbingu filmowego oraz licznych koncertów głównie z muzyką filmową, klasyczną i musicalową. Uzyskała tytuł magistra wokalistyki i aktorstwa na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie. W ostatnich dwóch latach oczarowywała publiczność jako główna wokalistka w światowej trasie Cirque Du Soleil – ECHO. Edyta odbyła liczne podróże, prezentując swoje wokalne umiejętności i charyzmę sceniczną pod namiotem Cirque du Soleil w USA i Kanadzie.
Jej teatralna kariera w Polsce obejmuje wybitne role musicalowe, takie jak Christine Daaé w „Upiorze w operze”, Fantine w „Les Misérables”, Nina w „Pilotach”, Miss Honey w „Matyldzie”, Johanna w thrillerze „Sweeney Todd”, Emma w „Jekyll and Hyde”, Siostra Mary Robert w „Sister Act”, Molly w musicalu „Ghost”, Ellen w „Miss Saigon” i inne. Współpracuje z Teatrem Pieśni Kozła.
Talent Edyty wykracza poza scenę, obejmując dubbing filmowy, gdzie użyczyła swojego głosu w polskiej wersji językowej postaciom, takim jak Glinda w filmie muzycznym nominowanym do Oskara - „Wicked” oraz Królewnie Śnieżce w klasycznym filmie Disneya „Królewna Śnieżka i Siedmiu Krasnoludków”. Wykonała również partie chóralne w „Frozen II”, „Aladynie”, „Pięknej i Bestii”, „Mary Poppins” oraz „Śnieżce”.
Od wielu lat współpracuje z kompozytorem muzyki filmowej Zbigniewem Preisnerem, śpiewając na ścieżkach dźwiękowych takich filmów jak „Lady of The Dynasty”, „Europa Centrale”, „Mother didn’t know”. Z kompozycjami Preisnera występowała na festiwalach takich jak Klara Music Festival w Brukseli czy Haifa Film Music Festival, wykonując utwory z filmów Krzysztofa Kieślowskiego, takich jak „Podwójne życie Weroniki”, „Trzy kolory” czy „Dekalog”. Śpiewała również podczas koncertu „Requiem for My Friend” na Leòn Music Festival w Meksyku oraz w performansie „ 2016 Where to Go Now” Zbigniewa Preisnera i Ewy Lipskiej w Narodowym Forum Muzyki we Wrocławiu. Edyta zaśpiewała podczas 29. Gali wręczenia Europejskich Nagród Filmowych oraz nagrała utwory skomponowane przez Preisnera na platynową płytę „In Search of Rode”. W 2019 roku zaśpiewała w Tauron Arenie w Krakowie podczas obchodów 40-lecia twórczości artystycznej Zbigniewa Preisnera, obok Lisy Gerrard i Teresy Salgueiro.
Katarzyna Lassak
Znakomita skrzypaczka, absolwentka Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina (2020) w klasie skrzypiec prof. Janusza Wawrowskiego, pod którego kierunkiem w 2022 roku obroniła pracę doktorską (dyplom z wyróżnieniem). Studiowała również u prof. Agaty Szymczewskiej. W 2025 roku ukazała się płyta „Korzenie i Inspiracje” (wydana przez Chopin University Press), która przedstawia zarówno światową premierę fonograficzną II Koncertu skrzypcowego „Góralskiego” Jana Adama Maklakiewicza, który Katarzyna Lassak nagrała jako solistka z Orkiestrą Polskiego Radia w Warszawie pod batutą Pawła Kapuły, jak i nagrania ludowych źródeł koncertu skrzypcowego, czyli tradycyjnych „nut” podhalańskich w jej wykonaniu jako prymistki wspólnie z rodzinną kapelą góralską – Muzyką Rodziny Lassaków „Heliosów” z Zakopanego. Album zawiera też archiwalne nagrania pradziadka i dziadka artystki, przedstawiające wielopokoleniowe tradycje muzyczne rodziny. Za album ten Katarzyna Lassak została nominowana do prestiżowej Nagrody Fryderyk 2026, w kategorii Fonograficzny Debiut Roku – Muzyka Klasyczna.
Występowała jako solistka z orkiestrami symfonicznymi Filharmonii im. Mieczysława Karłowicza w Szczecinie, Filharmonii Pomorskiej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy, Filharmonii Świętokrzyskiej im. Oskara Kolberga w Kielcach, Filharmonii Zielonogórskiej im. Tadeusza Bairda, Filharmonii Gorzowskiej, Polskiej Filharmonii „Sinfonia Baltica” im. Wojciecha Kilara w Słupsku oraz z Orkiestrą Polskiego Radia w Warszawie. Koncertowała także z orkiestrą kameralną Warsaw Players, Tatrzańską Orkiestrą Klimatyczną i Atom String Quartet. Współpracowała z takimi dyrygentami, jak Łukasz Borowicz, Michał Klauza, Paweł Kapuła, Przemysław Fiugajski, Agnieszka Kreiner, Michał Krężlewski i Norbert Twórczyński.
Z powodzeniem łączy umiejętności klasycznej skrzypaczki i prymistki ludowej kapeli. W salach koncertowych polskich filharmonii prezentuje trzy tzw. „à la góralskie” koncerty skrzypcowe XX wieku (II Koncert skrzypcowy „Góralski” Jana Adama Maklakiewicza, III Koncert skrzypcowy Grażyny Bacewicz, II Koncert skrzypcowy op. 61 Karola Szymanowskiego), poprzedzając je tradycyjnymi „nutami” góralskimi, stanowiącymi źródła inspiracji kompozytorów, wykonywanymi z Muzyką Rodziny Lassaków „Heliosów”.
Występowała na międzynarodowych festiwalach muzycznych – są wśród nich Festiwal Smyczkowy „Mistrzowie polskiej wiolinistyki”, „Emanacje”, „Gaude Mater”, „Muzyczne Przestrzenie”, „Ogrody Muzyczne”, Festiwal im. Piotra Janowskiego, Festiwal Wojciecha Kilara. Zagrała recitale m.in. w Teatrze Muzycznym ROMA, Muzeum Karola Szymanowskiego w willi „Atma” i w Pałacu Prezydenckim.
Jest laureatką wielu konkursów. W wieku 18 lat wygrała Konkurs Wokalny „Pamiętajmy o Osieckiej”. Tylko w ostatnim czasie zdobyła 10 pierwszych miejsc w konkursach ogólnopolskich i międzynarodowych, w tym: Grand Prix „Sabałowe Gęśle” dla najlepszego instrumentalisty na Międzynarodowym Festiwalu Folkloru Ziem Górskich i Nagrodę honorową „Dziadońcyn Smycek”. Była stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W 2023 r. nadano jej honorowy tytuł Wierchowej Orlicy.
Janka Macíková
Urodziła się w Bańskiej Bystrzycy na Słowacji. Edukację muzyczną rozpoczęła w Konserwatorium w Bratysławie, gdzie kształciła się pod kierunkiem Stanislava Muchy. Już w okresie studiów aktywnie rozwijała swoje umiejętności, uczestnicząc w licznych kursach mistrzowskich i konsultacjach prowadzonych przez wybitnych artystów światowej wiolinistyki, m.in. Jacka Martina Händlera, Františka Novotnego oraz Midori Goto. Następnie kontynuowała naukę w Akademii Sztuk Scenicznych w Bratysławie w klasie skrzypiec prof. Františka Novotnego. Obecnie kontynuuje tam kształcenie na studiach doktoranckich. Jana Macíková prowadzi aktywną działalność koncertową, regularnie występując na scenach Słowacji, jak i wielu krajów europejskich.Jest również laureatką międzynarodowych konkursów muzycznych, w tym Międzynarodowego Konkursu Muzyki Kameralnej Intercomp w Bańskiej Bystrzycy (2025) oraz Konkursu im. Franza Schuberta w Ruse (2025).
Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Pomorskiej
Aram Chaczaturian, Mykoła Diadiura, Juozas Domarkas, Kazimierz Kord, Jan Krenz, Jerzy Maksymiuk, Leopold Stokowski, Krzysztof Penderecki, Eugene Tzigane – z tymi i wieloma innymi dyrygentami współpracowała Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Pomorskiej. Zespół uznany na świecie regularnie koncertuje od 1946 roku w kraju i zagranicą.
Kierownicy artystyczni Orkiestry Symfonicznej:
Roman Mackiewicz (1952–1954)
Robert Satanowski (1954–1958)
Zbigniew Chwedczuk (1958–1972)
Witold Krzemieński (1973–1974)
Antoni Wit (1974–1977)
Renard Czajkowski (1978–1980)
Tomasz Bugaj (1980–1984)
Dyrektorzy artystyczni i dyrygenci:
Mieczysław Nowakowski (1984–1988)
Jerzy Salwarowski (1988–1991)
Pierwsi gościnni dyrygenci i szefowie OSFP:
Michael Zilm (1990–1991)
Marek Pijarowski (1992–1994)
Simca Heled (1995–1996)
Roman Kofman (1997–2000)
Tadeusz Wojciechowski (2002–2014)
Eugene Tzigane (2009–2013)
Kai Bumann (2015–2020)
Paweł Kapuła (2021–)
Mykoła Diadiura (2022–2025)
Raoul Grüneis (2026-)
Dyrygenci, którzy współpracowali z zespołem:
Ernest Ansermet, Roberto Benzi, Łukasz Borowicz, Benjamin Britten, Aram Chaczaturian, Riccardo Chailly, Jakub Chrenowicz, Sławomir Chrzanowski, Mykoła Diadiura, Juozas Domarkas, José Maria Florêncio, Rosen Gergov, Krzysztof Herdzin, Jacek Kaspszyk, Jerzy Katlewicz, Michał Klauza, Kazimierz Kord, Jan Krenz, Witold Lutosławski, Jerzy Maksymiuk, Krzysztof Penderecki, Kurt Redel, Witold Rowicki, Jerzy Semkow, Stanisław Skrowaczewski, Mariusz Smolij, Saulius Sondeckis, Leopold Stokowski, Tadeusz Strugała, Antoni Wit, Carlo Zecchi i inni.
Koncerty z udziałem OSFP
Orkiestra koncertowała m.in.: na Cyprze, w Danii, Francji, Hiszpanii, Korei Południowej, Niemczech, Rosji, Szkocji, Szwajcarii, we Włoszech. Wielokrotnie gościła na krajowych i zagranicznych festiwalach muzycznych – m.in.: Wratislavia Cantans, Warszawska Jesień, Berliner Festwochen, International Summer Festival Ljubljana, Schweriner Musiktage, Frankfurter Festtage der Musik.
Najważniejsze wydarzenia:
2000 – 1000-lecie Zjazdu Gnieźnieńskiego w Archikatedrze Prymasowskiej z udziałem prezydentów siedmiu krajów
2001 – ogólnopolskie obchody Roku Paderewskiego
2002 – Festiwal Polskich Filharmonii, zorganizowany przez warszawską Filharmonię Narodową w 100-lecie jej istnienia
2005 – cykl koncertów w Korei Południowej oraz w słynnej sali Tivoli w Kopenhadze wraz z New York City Ballet
2007 – 30-lecie współpracy OSFP i Chóru Berliner Cappella; wspólne koncerty jubileuszowe w sali koncertowej w Bydgoszczy oraz Filharmonii Berlińskiej
2008 – koncert z okazji Święta Konstytucji 3 Maja w Pałacu Sztuk w Budapeszcie
2008 – inauguracja I Międzynarodowego Festiwalu Muzycznego Amber Baltic w Międzyzdrojach
2009 – Festiwal Polish Spring – Scottish Tides w Perth
2010 – w Budapeszcie inauguracja Roku Chopinowskiego na Węgrzech; koncert transmitowany na wszystkich kontynentach przez DUNA TV oraz emitowany na antenie MR3 Bartók.
2011 – wspólny występ OSFP z chórami Berliner Cappella oraz Singakademie Frankfurt (Oder) na Festiwalu Musikfesttagean der Oder we Frankfurcie nad Odrą, w Berlinie (Konzerthaus) oraz z okazji Polskiej Prezydencji UE w Brukseli
2013 – koncert w słynnej Złotej Sali Musikverein w Wiedniu
2015 – 40-lecie współpracy Filharmonii Pomorskiej i chóru Berliner Cappella; koncert w Filharmonii Berlińskiej
2018 – w ramach obchodów 100 Lat Niepodległości Polski koncert w 77. rocznicę śmierci Ignacego Jana Paderewskiego w Bazylice Archikatedralnej pw. Męczeństwa św. Jana Chrzciciela w Warszawie
2019 – światowe prawykonanie Requiem Krzysztofa Herdzina
2019 – koncerty z okazji 80. rocznicy wybuchu II wojny światowej w Poczdamie, Bydgoszczy i Toruniu wraz z zaprzyjaźnionym chórem Singakademie Frankfurt (Oder)
2020 – koncert pamięci Giya Kancheliego w Filharmonii Berlińskiej
Na skutek pandemii wywołanej wirusem SARS-CoV-2 (marzec 2020), który spowodował zamknięcie instytucji dla publiczności, orkiestra podjęła się nowych wyzwań artystycznych. Brała udział w licznych koncertowych produkcjach filmowych emitowanych na kanale You Tube FP.
2023 – Inauguracja obchodów Jubileuszowego Roku 70-lecia Filharmonii Pomorskiej oraz Bydgoskiego Roku Andrzeja Szwalbego
2024 – trasa koncertowa Rzeszów-Frankfurt-Bydgoszcz, koncert w Filharmonii Berlińskiej
Marcin Pająk
Marcin Pająk to pianista występujący zarówno w roli solisty, jak i w zespołach kameralnych. Swoje umiejętności doskonalił pod kierunkiem wybitnych pedagogów, takich jak prof. Jerzy Sulikowski, prof. Janusz Olejniczak oraz prof. Christoph Berner. Ukończył studia na Uniwersytecie Artystycznym w Zurychu.
Pianista regularnie występuje na scenach w Polsce i za granicą. Gościł m.in. na Międzynarodowym Festiwalu Pianistycznym w hiszpańskim Gijón oraz na toruńskim festiwalu Probaltica. W swojej działalności koncentruje się głównie na repertuarze romantycznym oraz XXwiecznym.
Szczególne miejsce w jego zainteresowaniach zajmuje także wykonawstwo muzyki nowej oraz współpraca z kompozytorami współczesnymi.
Dainius Pavilionis
urodził się w 1977 roku w Mariampolu na Litwie w rodzinie o bogatych tradycjach muzycznych. Ukończył szkołę muzyczną w klasie fortepianu zostając laureatem wielu konkursów. W 1992 roku podjął naukę w Konserwatorium im. J. Gruodisa w Kownie w klasie dyrygentury chóralnej. Od 1996 roku kontynuował naukę w Litewskiej Akademii Muzycznej w klasie prof. Povilasa Gylysa, a od 2002 roku na wydziale dyrygentury operowo-symfonicznej w klasie prof. Juozasa Domarkasa, którego postrzega jako swojego mentora i muzycznego ojca. Po uzyskaniu dyplomu w 2006 roku został wykładowcą w macierzystej akademii, a w 2017 roku objął stanowisko kierownika katedry dyrygentury. Od 2006 roku jest dyrygentem Reprezentacyjnej Orkiestry Wojska Litewskiego.
Środowisko muzyczne szybko dostrzegło w osobie Dainiusa Pavilionisa wybitnego dyrygenta i dlatego systematycznie współpracuje on m.in. z Litewską Narodową Orkiestrą Symfoniczną oraz Państwową Orkiestrą Symfoniczną w Wilnie. W latach 2010 – 2015 był dyrektorem artystycznym i dyrygentem w Państwowym Teatrze Muzycznym w Kłajpedzie, gdzie przygotował wiele premier m.in. „Wesołe kumoszki z Windsoru” O. Nicolaia, „Siostrę Angelicę” G. Pucciniego, „Hrabinę Maricę” E. Kalmana, „Doctora Aybolita” I. Morozowa i „Damę Pikową” P. Czajkowskiego.
Jest laureatem wielu nagród m.in. na IV Międzynarodowym Przeglądzie Młodych Dyrygentów im. Witolda Lutosławskiego w Białymstoku (2006) oraz na 8. Międzynarodowym Konkursie Dyrygentów im. G. Fitelberga w Katowicach (2007). Dainius Pavilionis dyryguje orkiestrami symfonicznymi nie tylko na Litwie i w Polsce. Zapraszany jest do prowadzenia koncertów w całej Europie. Od 1 września 2020 roku jest zastępcą dyrektora ds. artystycznych Toruńskiej Orkiestry Symfonicznej.
Carlos Peña-Montoya
Jeden z najwybitniejszych harfistów swojego pokolenia. Laureat wielu konkursów międzynarodowych. Naukę gry rozpoczął w wieku 11 lat pod kierunkiem pierwszej harfistki Narodowej Orkiestry Symfonicznej w Kostaryce prof. Ruth Garita, a następnie pierwszej harfistki Orkiestry Symfonicznej Baltimore prof. Eileen Mason. W 2011 roku ukończył z wyróżnieniem studia na prestiżowym Uniwersytecie Mozarteum w Salzburgu w klasie prof. Helgi Storck. Od 2007 roku przebywa w Europie, realizując się jako solista, kameralista, muzyk orkiestrowy i pedagog. Występował z recitalami m.in. w Gläseneer Saal w wiedeńskim Musikverein oraz w Gasteig Concert Hall w Monachiu. Współpracował z orkiestrami i zespołami symfonicznymi w Niemczech i Austrii, z którymi odbył liczne tournée. W 2012 roku wygrał 6. edycję konkursu Summa Cum Laude w Wiedniu, będąc członkiem Tajlandzkiej Orkiestry Symfonicznej, z którą pozostaje w stałym kontakcie artystycznym. Współpracuje z czołowymi europejskimi orkiestrami pod batutą znamienitych dyrygentów, a także bierze udział w licznych nagraniach fonograficznych, radiowych. Współpracuje z wybitną flecistką Agata Kielar-Długosz z którą nagrał płytę "Modern Lullabies" DUX która została wysoko oceniona przez krytykę międzynarodową.
Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus im. Jerzego Semkowa
Głównym celem Sinfonii Iuventus jest stworzenie młodym muzykom szansy na debiut orkiestrowy i przygotowanie ich do pracy w podobnych zespołach zawodowych. W skład Orkiestry wchodzą najzdolniejsi absolwenci akademii muzycznych, którzy nie ukończyli 30 lat.
Rozwój i odpowiedzialność artystyczna
Jesteśmy głęboko przekonani, że możliwość współpracy z wybitnymi artystami zainspiruje wielu zdolnych muzyków i wzmocni w nich chęć do dalszego rozwoju artystycznego, a osobista odpowiedzialność artystyczna każdego muzyka złoży się na odpowiedzialność wspólną za kształt i jakość Orkiestry.
Inspirująca przestrzeń artystyczna
Wierzymy, że Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus im. Jerzego Semkowa będzie dla młodych muzyków nie tyle instytucją, ile wspólnotą celów. Mamy nadzieję, że pracując tu, przeżyją wiele niezwykłych chwil, odnosząc artystyczne sukcesy, a także doświadczą życzliwości środowiska i uznania słuchaczy.
Wsparcie akademickie oraz globalna promocja
Oczekujemy, że wszystkie ośrodki akademickie w kraju będą nas wspierać, motywując swoich absolwentów do pracy w naszej Orkiestrze. Chcemy, aby młodzi muzycy promowali kulturę polską na światowym poziomie, a ich entuzjazm, dyscyplina i radość tworzenia stały się wizytówką Polski na arenie międzynarodowej.
Six Pianos
Adam Kośmieja, Michał Szymanowski, Mariusz Klimsiak, Paweł Wakarecy, Radosław Kurek oraz Bartłomiej Wezner tworzą wyjątkowy kolektyw pianistyczny skupiający wybitnych artystów reprezentujących różne nurty współczesnej pianistyki. Zespół łączy doświadczenia solistyczne, kameralne i pedagogiczne, prezentując szerokie spektrum repertuarowe — od klasyki wiedeńskiej i romantyzmu po muzykę XX i XXI wieku oraz projekty interdyscyplinarne.
Artyści są laureatami licznych krajowych i międzynarodowych konkursów pianistycznych, występowali na prestiżowych festiwalach i scenach koncertowych w Polsce oraz za granicą. Każdy z nich rozwija indywidualną działalność artystyczną, jednak wspólne projekty pozwalają im tworzyć wielowymiarowe interpretacje i niecodzienne formy wykonawcze, oparte na dialogu, wzajemnej inspiracji i wysokiej kulturze muzycznej.
W działalności zespołu istotne miejsce zajmuje popularyzacja muzyki fortepianowej w różnych odsłonach — zarówno poprzez koncerty solowe i kameralne, jak i przedsięwzięcia edukacyjne, warsztaty oraz autorskie programy artystyczne. Połączenie odmiennych osobowości muzycznych i bogatego doświadczenia scenicznego sprawia, że kolektyw wyróżnia się świeżym podejściem do interpretacji oraz otwartością na nowe idee artystyczne.
Ken Wasim Ubukata
Urodził się we Francji. Naukę gry na wiolonczeli rozpoczął w wieku sześciu lat. W 2014 roku ukończył studia magisterskie w Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse w Lyonie, po czym kontynuował edukację w Staatliche Hochschule für Musik w Trossingen pod kierunkiem wiolonczelisty Francisa Goutona. Już w okresie studiów zdobywał doświadczenie artystyczne, współpracując z profesjonalnymi orkiestrami oraz zespołami wyspecjalizowanymi w wykonywaniu różnorodnego repertuaru, od muzyki dawnej po twórczość współczesną. Od 2018 roku jest związany ze Słowacką Filharmonią, gdzie pełni funkcję zastępcy koncertmistrza sekcji wiolonczelowej.
Równolegle rozwija działalność dyrygencką. Po początkowym okresie samodzielnej nauki studiował dyrygenturę w Uniwersytecie Muzyki i Sztuk Scenicznych w Wiedniu pod kierunkiem Simeona Pironkowa (2017–2019), a obecnie kontynuuje kształcenie w Akademii Sztuk Scenicznych w Bratysławie w klasie Mariána Lejavy. Latem 2020 roku zadebiutował jako dyrygent podczas serii przedstawień opery Wesele Figara Wolfganga Amadeusza Mozarta wystawianych w Słowenii. Rok później, w czasie pandemii, poprowadził internetową realizację Rewii Kuchennej Bohuslava Martinů z udziałem Božidary Turzonovej w roli narratorki, przygotowaną przez Słowacką Filharmonię. Swoje umiejętności doskonalił również podczas kursów i konsultacji prowadzonych przez uznanych dyrygentów, takich jak Daniel Raiskin, Emmanuel Villaume oraz George Pehlivanian.
Ken-Wassim Ubukata prowadzi intensywną działalność koncertową jako kameralista, występując na estradach Europy i Azji, ale szczególnie miejsce w jego aktywności artystycznej zajmuje Słowacja, gdzie występuje zarówno jako wiolonczelista, jak i dyrygent, współpracując z licznymi zespołami i orkiestrami. Są to m.in. Orkiestra Teatru Narodowego w Bratysławie, Orkiestra Symfoniczna Radia Słowackiego, Preszburskie Trio Fortepianowe, Collegium Wartberg, Orkiestra Kameralna Hilaris, Capella Istropolitana oraz Orkiestra Metropolitalna w Bratysławie.
Violoncello Vibrez
Koncert Violoncello Vibrez to przekrój stylów i epok muzycznych, zaprezentowanych w rzadko spotykanym zespole ośmiu wiolonczel, który gwarantuje unikatowe, wręcz symfoniczne brzmienie. Głównym punktem programu jest genialna kompozycja Four Seasons of Buenos Aires A. Piazzolli, w porywającej aranżacji na osiem wiolonczel. Zespół zrodził się z idei połączenia pokoleń muzyków zafascynowanych brzmieniem wiolonczeli. W swojej grze ukazują wyjątkowe możliwości tego instrumentu – poruszając śpiewność, niebywałą energię oraz imponującą wirtuozerię.
Pomysłodawczynią koncertu jest Cecylia Stanecka, solistka Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Pomorskiej oraz adiunkt Akademii Muzycznej im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy, w której prowadzi swoją klasę wiolonczeli. Jest absolwentką Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie, Leopold Mozart Zentrum przy Universität Augsburg oraz Hochschule der Künste Bern. Gościła na wielu światowych estradach. Spośród nich wymienić można Zürcher Hochschule der Künste, Hochschule der Künste Bern, University of Music Franz Liszt w Weimarze, Filharmonię Narodową, Teatr Wielki – Operę Narodową, Teatr Nowy w Warszawie, Opera House w Hanoi (Wietnam), The Academy for Performing Arts w Hongkongu, Kawaguchiko Stellar Theater w Fujikawa (Japonia), Kissei Bunka Hall w Matsumoto (Japonia). Wykonuje repertuar klasyczny od wczesnego renesansu po muzykę najnowszą. Do swojego projektu zaprosiła wiolonczelistów Filharmonii Pomorskiej oraz studentów Akademii Muzycznej im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy.
Paweł Wakarecy
Z wyróżnieniem ukończył Akademię Muzyczną im. Feliksa Nowowiejskiego w klasie fortepianu prof. Katarzyny Popowej-Zydroń. Wcześniej kształcił się w Ogólnokształcącej Szkole Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Toruniu, 9 lat będąc w klasie fortepianu mgr Ewy Skarżewskiej.
Zdobywał laury i wyróżnienia na licznych ogólnopolskich i międzynarodowych konkursach pianistycznych dla dzieci i młodzieży.
Został laureatem nagród specjalnych na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Ignacego Jana Paderewskiego w Bydgoszczy (2007) i finalistą Międzynarodowego Konkursu im. F. Chopina w Darmstadt (2009).
W 2010 roku zdobył Wyróżnienie oraz Nagrodę Specjalną dla najlepszego Polaka na XVI Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie.
Koncertował w wielu miastach Polski – m. in. dwukrotnie na Festiwalu Chopinowskim w Dusznikach Zdroju, na Festiwalu Chopin i Jego Europa w Warszawie, na Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku, jak również za za granicą – w Niemczech, Szwecji, Rosji, Bułgarii, Francji, Szwajcarii, Anglii, Belgii, Norwegii, we Włoszech, a także w Chinach, Japonii, oraz w Chile.
W 2012 wraz z Orkiestrą Kameralną Polskiego Radia „Amadeus” odbył turnee koncertowe po Ukrainie. W tym samym roku wystąpił z recitalem w Moskwie.
W 2013 roku zadebiutował w sali Konzerthaus w Wiedniu, wystąpił również z recitalem w klasztorze w Valldemossie na Majorce, w Bibliotece Polskiej w Paryżu, a także w Nohant.
W 2015 roku wziął udział w pierwszym wykonaniu Kwintetu Fortepianowego Edwarda Elgara w wersji na orkiestrę kameralną i fortepian autorstwa Agnieszki Duczmal.
Grał w wielu prestiżowych salach koncertowych – m.in. Cadogan Hall i Westminster Cathedral Hall w Londynie, Salle Cortot w Paryżu, Oji Hall w Tokio, czy wielkiej sali Konserwatorium Kijowskiego.
Regularnie występuje jako solista z Toruńską Orkiestrą Symfoniczną, współpracował także z Orkiestrą Filharmonii Narodowej, Orkiestrą Sinfonia Varsovia, Polską Orkiestrą Radiową, Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia w Katowicach, Orkiestrą Kameralną Polskiego Radia Amadeus, Elbląską Orkiestrą Kameralną, Orkiestrami Filharmonii Warmińsko-Mazurskiej, Łódzkiej, Pomorskiej, Podkarpackiej, Lubelskiej, Szczecińskiej, Świętokrzyskiej, Sinfonia Baltica, Orkiestrą Sinfonia Iuventus, Rosyjską Orkiestrą Kameralną z Sankt Petersburga, Litewską Orkiestrą Kameralną, zespołem Multikamerata.
Koncertował m. in. pod batutą Antoniego Wita, Agnieszki Duczmal, Jerzego Maksymiuka, Marka Mosia, Zygmunta Rycherta, Jerzego Salwarowskiego, Łukasza Borowicza, Tadeusza Wojciechowskiego, Wojciecha Rodka, Piotra Sułkowskiego, Bohdana Jarmołowicza, Daniela Smitha.
Prowadzi równie aktywną działalność jako kameralista. Wraz z małżonką Aleksandrą Soboń-Wakarecy tworzy duet fortepianowy Wakarecy Piano Duo, z którym wystepował m.in. w Polskim Radio, a także zdobywał laury na VI Mięzynarodowym Konkursie Duetów Fortepianowych w Białymstoku (2015) oraz na XXV International Roma Piano Competition (Rzym, 2015) Współpracuje też z wiolonczelistą Marcinem Zdunikiem.
Ma w swoim dorobku dwie płyty CD, pierwsza (2010) wydana przez Narodowy Instytut Fryderyka Chopina zawiera nagrania zarejestrowane podczas Konkursu Chopinowskiego, druga – wydana przez CD Accord (2013) jest recitalem solowym zawierającym utwory Chopina, Paderewskiego i Zarębskiego.
Obecnie jest asystentem przy Katedrze Fortepianu w Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy.
Wojciech Waleczek
Wojciech Waleczek jest polskim pianistą, profesorem sztuk muzycznych, artystą cenionym za dojrzałość interpretacyjną oraz pogłębioną refleksję nad repertuarem fortepianowym XIX wieku. Od ponad dwudziestu pięciu lat prowadzi intensywną działalność koncertową jako solista, kameralista oraz wykonawca koncertów fortepianowych z orkiestrą, występując w Europie oraz na innych kontynentach.
Artysta koncertował w 27 krajach Europy, a także w Azji, Afryce oraz Ameryce Północnej i Południowej, m.in. w Japonii, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Brazylii, Argentynie, Katarze, Arabii Saudyjskiej, Uzbekistanie i Kenii. Jego działalność obejmuje występy w renomowanych salach koncertowych, udział w międzynarodowych festiwalach muzycznych oraz współpracę z licznymi orkiestrami symfonicznymi i kameralnymi.
Wojciech Waleczek występował jako solista m.in. z Polską Orkiestrą Sinfonia Iuventus, Orkiestrą Akademii Beethovenowskiej, Polską Filharmonią Kameralną Sopot, Qatar Philharmonic Orchestra, Karlowarską Orkiestrą Symfoniczną, Narodową Orkiestrą Kameralną Mołdawii, Państwową Orkiestrą Symfoniczną Uzbekistanu oraz Orkiestrą Symfoniczną Teatru Narodowego w Brazylii, a także z licznymi orkiestrami filharmonicznymi w Polsce.
Jego dorobek fonograficzny obejmuje nagrania dla renomowanych wytwórni Naxos i Capriccio, poświęcone twórczości Franza Liszta i Franza Schuberta, w tym m.in. Grandes études de Paganini, Harmonies poétiques et religieuses, Schubert – Rarities and Short Piano Works oraz Weihnachtsbaum (2024).
Jest laureatem międzynarodowych konkursów pianistycznych, w tym Konkursu im. Artura Rubinsteina w Bydgoszczy, Konkursu im. Franza Liszta „Premio Mario Zanfi” w Parmie, Konkursu Pianistycznego Seilera w Palermo oraz Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Franza Liszta we Wrocławiu.
Ukończył z wyróżnieniem Akademię Muzyczną w Katowicach w klasie prof. Zbigniewa Raubo. Uzyskał stopnie doktora oraz doktora habilitowanego, a w 2022 roku otrzymał tytuł profesora sztuki nadany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Jest profesorem Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, gdzie prowadzi działalność artystyczną, naukową i dydaktyczną.
Za działalność artystyczną i naukową został uhonorowany licznymi odznaczeniami państwowymi i resortowymi, w tym medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej”, Srebrną Odznaką Honorową za Zasługi dla Województwa Śląskiego oraz Brązowym i Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Andrzej Wierciński
Rozwijał swoje umiejętności pod opieką prof. Anny Jastrzębskiej-Quinn w Ogólnokształcącej Szkole Muzycznej im. Zenona Brzewskiego w Warszawie (2010-2014). W 2019 roku ukończył z wyróżnieniem Akademię Muzyczną im. Karola Szymanowskiego w Katowicach w klasie fortepianu prof. Wojciecha Świtały. W 2020 ukończył podyplomowe studia na Uniwersytecie Mozarteum w Salzburgu pod okiem prof. Pavla Gililova. W 2024 ukończył z wyróżnieniem Royal College of Music w Londynie, gdzie jako stypendysta uczelni kształcił się pod kierunkiem wybitnej pianistki Normy Fisher.
Jest półfinalistą XVIII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie, podczas którego zasłynął jako „(…) dojrzały artysta z wyrazistą osobowością charakteryzujący się znakomitym warsztatem technicznym swobodnie kreującym dźwięk ...” itp. W 2019 roku zdobył III Nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym w Hong Kongu, a w 2022 – III Nagrodę na Amerykańskim Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Ignacego Jana Paderewskiego w Los Angeles, a także Grand Prix Międzynarodowego Konkursu Muzycznego „Red Maple Music Competition” w Toronto.
Zdobył ponadto wiele nagród na kolejnych prestiżowych krajowych i międzynarodowych konkursach pianistycznych, m.in. na: Międzynarodowym Konkursie Chopinowskim „Golden Ring” w Słowenii (I nagroda), na Międzynarodowym Konkursie Chopinowskim w Budapeszcie (I nagroda), na Międzynarodowym Konkursie w Neapolu „Masters Neapolitan Piano Competition” (I nagroda), na Międzynarodowym Konkursie „Halina Czerny-Stefańska In memoriam” w Poznaniu (III nagroda), na Międzynarodowym Konkursie w Tbilisi (V nagroda oraz nagroda za najlepsze wykonanie sonaty klasycznej L. van Beethovena Es-dur nr 4). Laury te przyniosły pianiście wiele innych znaczących nagród takich, jak na przykład kontrakt z wytwórnią fonograficzną w Chinach, serie recitali w Danii, Chinach i Włoszech, czy koncerty z orkiestrami, m.in. z Symfoniczną Orkiestrą Rzymską. Listę nagród A. Wiercińskiego uzupełnia Złoty Medal na Pierwszym Międzynarodowym Konkursie Muzycznym we Wiedniu, I miejsce na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym w Saint-Priest we Francji z szeregiem nagród pozaregulaminowych, w tym kontrakt płytowy z wytwórnią KNS classical oraz tournéem koncertowe po krajach europejskich, Srebrny Medal na Berlińskim Międzynarodowym Konkursie Muzycznym czy Nagroda Honorowa na Paryskim Międzynarodowym Konkursie Muzycznym.
Brał udział w międzynarodowych kursach mistrzowskich prowadzonych przez wybitnych pedagogów takich, jak m.in.: Michel Beroff, Dmitri Alexeev, Carlo Palese, Akiko Ebi, Rafał Blechacz, Lee Kum Sing, Anna Malikova, Katarzyna Popowa-Zydroń, Andrzej Jasiński, Dang Thai Son, Tomas Ungar czy Janusz Olejniczak. Uczestniczył również w miesięcznym kursie pianistycznym Morningside Music Bridge w Calgary, gdzie w nagrodę otrzymał m.in. lekcje mistrzowskie u Andre Laplante’a i Krzysztofa Jabłońskiego. Kształcił się ponadto u słynnego Danila Trifonova podczas kursów mistrzowskich w Katowicach.
Andrzej Wierciński jest laureatem Stypendium Krystiana Zimermana, Stypendium Artystycznego Fundacji YAMAHA, Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Stypendium Artystycznego Fundacji Sinfonia Varsovia im. Franciszka Wybrańczyka.
Regularnie występuje z recitalami w większości krajów europejskich oraz po obu stronach globu, choćby w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, gdzie reprezentował Polskę na Światowej Wystawie EXPO w Dubaju. W stolicy UAE grał również m.in. w Theatre of Digital Art (TODA). Koncertował także w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Brazylii, Indonezji, Chinach i Japonii. Współpraca z firmą KAWAI oraz Japan Arts przyniosła liczne tournée po Azji. Znaczącym wydarzeniem w jego karierze było wykonanie III Koncertu fortepianowego c-moll op. 37 Ludwiga van Beethovena pod batutą maestro Macieja Tworka w Filharmonii Narodowej podczas 24. edycji
Wielkanocnego Festiwalu Ludwiga van Beethovena z zaproszenia Pani Elżbiety Pendereckiej. Ponadto artysta współpracował z takimi dyrygentami, jak m.in. Alexander Liebreich, Josep Caballé Domenech, Jacek Kasprzyk, Mirosław Błaszczyk oraz Marek Moś. W 2015 roku podczas oficjalnej wizyty Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego w Japonii zagrał w Tokio Recital Chopinowski przed m.in. Księżną Japonii Masako Owadą.
Współpracował również z wieloma prestiżowymi orkiestrami, takimi jak m.in. Deutsche Philharmonie Merck Orchestra, Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia czy Narodowa Orkiestra Symfoniczna w Warszawie.
W 2015 roku pod auspicjami Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina w Warszawie wydał płytę z solowymi utworami na fortepian Fryderyka Chopina, Domenico Scarlattiego i Roberta Schumanna.
Antoni Wrona
Wiolonczelista, wiolonczelista, solista i kameralista oraz student Uniwersytetu Muzycznego im. Franciszka Liszta w Weimarze pod kierunkiem prof. Wolfganga Emanuela Schmidta oraz Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie, w klasach prof. dr. hab. Tomasza Strahla i prof. dr. hab. Marcina Zdunika. W 2025 roku został stypendystą programu „Elite” w Paryżu, w ramach którego kształci się pod okiem prof. Henriego Demarquette’a.
Jest m. in. laureatem I nagrody na XV Międzynarodowym Konkursie Muzycznym im. Michała Spisaka (2025), II nagrody na XXII Międzynarodowym Konkursie Kameralnym imienia Kiejstuta Bacewicza w Łodzi w duecie z Aleksandrą Janusz (2025), III nagrody na XII Międzynarodowym Konkursie Wiolonczelowym imienia Witolda Lutosławskiego w Warszawie (2024), zwycięzcą XI Ogólnopolskiego Konkursu Wiolonczelowego im. Dezyderiusza Danczowskiego w Poznaniu (2023) oraz XII Międzynarodowego Konkursu Wiolonczelowego im. Jana Vychytil’a w Pradze (2018).
Wyróżniony nominacjami do nagrody „Koryfeusz Muzyki Polskiej 2024” w kategorii Odkrycie Roku oraz do „Paszportów Polityki” w 2025 roku w kategorii Muzyka Poważna.
